TEDxITU

Sorular hayatımızın büyük bir bölümünü şekillendirir ve bizler çoğu zaman bunun farkında olmayız. İşte tam da bu noktada benzer bir soru karşılıyor bizi: 1+1 kaç eder? Dünyada eğitime erişebilmiş herkes, ilk matematik denklemlerinden birini öğrenirken bu soruyla karşılaşmıştır. Soru basit, cevabı da parmaklarımızla bile gerçeği göstercek kadar nettir: 2. Peki ya bu basit denklemin başka bir sonucu mümkün olsaydı? İşte tam bu noktada bir metafor doğuyor: 1+1=11. Temelde romantik ilişkileri anlatmak için kullanılan bu metafor, aslında birlikteliğin kendisine dair çok daha geniş bir anlam taşıyor, birlikteliğin yüceliği gibi. Belki de insanoğluna tanınmış en büyük ve benzersiz şey. Birlikte olmak her zaman birbirimizin içinde kaybolmak, değişmek ya da kendi “1”imizden vazgeçmek anlamına mı gelmeli? Peki ya iki ayrı “1” olarak yan yana durmak, kendi kimliğimizi korurken birlikte büyümek ve gelişmek mümkünse? İşte burada 1+1 artık yalnızca bir matematik denklemi olmaktan çıkıp başka bir soruya dönüşüyor. Kendimiz olarak kalırken bir “biz” yaratabilir miyiz? Belki de iki ayrı “1” yan yana geldiğinde amaç onları “2”ye dönüştürmek değildir. Belki de her biri kendi varlığını korurken ortaya bambaşka bir yaratım gücü çıkabilir. Çünkü bazı birlikteliklerde ortaya çıkan şey, parçaların yalnızca toplamı değildir; birbirine kattıklarıyla çok daha büyük bir bütündür. 11 olabilmek, “ben”i ve "sen"i kaybetmeden “biz” olabilmeyi hatırlatıyor. Birlikteyken değişmek zorunda olmadan büyüyebilmenin, farklılıklarımızı korurken birbirimizi güçlendirebilmenin ve birlikte üretirken kendimiz olarak kalabilmenin mümkün olduğunu düşündürüyor. Bizlere küçüklüğümüzden beri öğretilenin aksine, bu sorunun başka bir cevabının da mümkün olduğunu hayal ediyoruz. Çünkü bazen sonucu değiştirmek için matematiği değil, bakış açımızı değiştirmek yeterlidir.