ที่ใดกันที่นักเขียนเชิงท่องเที่ยวอย่าง พิโค ไอเยอร์ อยากจะไปที่สุด คำตอบคือ ไม่ไปที่ไหนเลย ในห้วงสมาธิที่งดงามราวบทกวีและสวนทางกับความเชื่อของคนทั่วไป ไอเยอร์ได้เข้าถึงการเห็นแจ้งซึ่งมากับการใช้เวลาอยู่กับการนิ่งเฉย ในโลกของเราที่เคลื่อนที่ไม่เคยหยุดและชวนให้ไขว้เขวได้ทุกวินาที เขาได้ค้นพบกลยุทธ์ที่เราทุกคนสามารถทำได้ เพื่อดึงเวลาสักสองสามนาทีในแต่ละวัน หรือสักสองสามวันในช่วงหนึ่งฤดูกลับคืนมา การบรรยายนี้เหมาะสำหรับใครก็ตามที่รู้สึกถูกถาโถมด้วยความต้องการอันมากมายของโลกใบนี้