Όταν οι κυβερνήσεις δημιουργούν μεγαλουπόλεις, οι φτωχοί συνήθως είναι οι πρώτοι που απομακρύνονται. Σε αυτή τη συγκινητική, ποιητική ομιλία, η Ολουτιμεχίν Αντεγκμπέγιε αναλύει πώς οι αντισυνταγματικές αρπαγές γης που υποκινούνται από την κυβέρνηση, καταστρέφουν τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων που ζουν στις παράκτιες κοινότητες του Λάγος στη Νιγηρία, για να φτιαχτεί ένα «νέο Ντουμπάι». Θεωρεί εμάς και τις κυβερνήσεις μας υπεύθυνους, για να είναι οι πόλεις μας ασφαλείς για όλους. Υποστηρίζει πως «οι μόνες πόλεις που αξίζει να χτιστούν, το μόνο πραγματικό μέλλον που αξίζει να ονειρευτούμε, είναι αυτά που μας περιλαμβάνουν όλους, άσχετα με το ποιοι ήμαστε και το πώς φτιάχνουμε τα σπίτια μας».