مونیکا لوینسکی می گوید که باید جلوی شرمندگی عمومی را بعنوان یک رقابت خونبارگرفت. او می گوید، در سال ۱۹۹۸ "من بیمار شماره صفر از دست دادن شهرت شخصی در مقیاسی جهانی بودم." امروزه، نوع شرمندگی عمومی آنلاین او تبدیل یه یک موضوع دائمی گردیده و بعضا منجر به مرگ می شود. در بحثی شجاعانه، او نگاهی انتقادآمیز به "فرهنگ تحقیر،" که حاصل شرم آنلاین است می اندازد - و خواستار رویکردی متفاوت به آن است.