Ο νεαρός ποιητής, εκπαιδευτής και ακτιβιστής, Μάλκομ Λάντον παρουσιάζει το συνταρακτικό του ποίημα για την ζωή των μαθητών στο γυμνάσιο. Μιλάει για τους «ωκεανούς των εφήβων» που πάνε σχολείο «αλλά ποτέ δε μαθαίνουν να κολυμπούν» για «άντρες που μιμούνται την αρρενωπότητα αφού μεγάλωσαν χωρίς πατέρα». Όμορφο, λυρικό, τρομακτικό.