لوک سیتال-سینگ ترانههایی از عشق، اشتیاق و اندوه میخواند در نمایشی هیجانانگیز از «از آن به بعد» و « مرا میکشد.» سیتال سینگ میگوید، «اینها ترانههایی هستند که هرگز از شنیدنشان و از نوشتنشان خسته نمیشوم، چون باعث میشوند کمتر احساس تنهایی کنم.»