Kod komputerowy to następne Esperanto, a jego składnię ograniczać będzie tylko wyobraźnia następnego pokolenia programistów. Linda Liukas pomaga uczyć bystre dzieci, zachęcając je, by widziały w komputerach nie tylko nudne i skomplikowane mechanizmy, ale raczej barwne, pełne wyrazu maszyny, w sam raz do majstrowania. W swojej prelekcji rysuje wyobrażenie rzeczywistości, w której jutrzejsze Ady Lovelace wyrosną na dzielne optymistki techniki i będą używały jej do tworzenia nowego świata — cudownego, kapryśnego i trochę dziwacznego.