ในปี 2008 วิกฤตการเงินโลกได้สร้างความเสียหายอย่างหนักให้กับประเทศลัตเวีย เมื่ออัตราการว่างงานพุ่งสูงขึ้น รัฐบาลกลับตัดงบประมาณสาธารณะและเพิ่มภาษี ขณะเดียวกันก็ให้ความช่วยเหลือแก่คนมั่งคั่งและธุรกิจขนาดใหญ่ — ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นโดยแทบไม่เผชิญแรงต่อต้านหรือการประท้วงจากประชาชนที่กำลังเดือดร้อน นักสังคมวิทยา ลีเอเน โอโซลินญา วิเคราะห์ว่าทำไมเจ้าหน้าที่รัฐลัตเวียจึงสามารถโน้มน้าวให้ประชาชนยอมรับความรับผิดชอบต่อเศรษฐกิจที่ล้มเหลวของประเทศได้ และชี้ให้เห็นการผงาดขึ้นของนโยบายทางสังคมลักษณะเดียวกันที่ค้ำจุนความเหลื่อมล้ำในหลายประเทศทั่วโลก