با هر منطقى، الئنور لانگدن درست مثل هر دانش آموز ديگرى كه به كالج مىرود شاد، مصمم و بيخيال نسبت به دنيا بود. تا اينكه صداهاى در سر او شروع به حرف زدن كردند.اين راويتگران درونى كه در ابتدا بىضرر بودند، چنان خصومتآميز و مستبدانه شدند كه زندگيش را به كابوسى زنده تبديل كردند. وى كه به علت تشخيص اسكيتزوفرنيا تحت درمان دارويى قرار گرفت، سرانجام از سوى سيستمى كه نمىدانست چگونه به او كمك كند طرد شد، لانگدن داستان تاثيرگذار سفر چندين سالهاش خود در برگشت به سلامت روانى را مىگويد، و اين نكته را روشن مىسازد كه از طريق گوش دادن به صداهايش بوده است كه توانسته نجات پيدا كند.